De vakken die ik nog niet had afgerond schoof ik een jaar door, ik plande de nieuwe vakken erbij, want als ik 11 modules kan halen in een jaar, dan kunnen 13 of 15 ook wel. Mijn uitdaging voor 2012 (volgens planning het laatste volle jaar als bachelorstudente!) was dan ook simpel: meer modules halen dan in 2011.

Ik had natuurlijk niet gerekend op De Kink in de Kabel. De Kink in de Kabel die ervoor zorgde dat de kinderopvang voor mijn zoons zó duur werd, dat er niets anders op zat dan de kinderopvang op te zeggen. Daar gingen mijn studiedagen. Gelukkig was december zo druk dat ik er eigenlijk niets van merkte. En het goede nieuws was dat er direct na de kerstvakantie al plek was voor mijn peuter op de peuterspeelzaal. Van twee jaar lang andere kindjes om je heen plotseling alleen met je moeder thuiszitten leek me pedagogisch ook niet zo heel verantwoord. Januari was dus de eerste echte maand na De Kink in de Kabel en ik moet eerlijk zeggen dat ik er nog steeds niet aan gewend ben.

Dat de peuter per week twee keer drie uur naar de peuterspeelzaal gaat, terwijl de kleuter op school zit, klinkt als best veel. Da’s zes uur! Wooooow! Dat is bijna één hele studiedag. Maar zo werkt het natuurlijk niet. De kleuter moet om 8.45 uur op school zijn, de peuter kan ik tussen 8.45 en 9 uur brengen. Meestal kom ik dus vlak voor 9 uur aanrennen en ben ik tussen 9 en 9.15 uur weer thuis. De peuter moet tussen 11.30 en 11.45 uur opgehaald worden, terwijl de school van de oudste om 11.45 uur uit is. Tussen 11.15 en 11.30 uur stap ik dus de deur weer uit, om via de peuterspeelzaal naar de basisschool te racen. Kortom, twee keer per week twee uur lijkt toch niet meer op ‘bijna één hele studiedag’ maar is toch echt gewoon maar een halve studiedag.

Gelukkig is daar superoma, die op woensdagmiddag meestal niet hoeft te werken en haar kleinzoons rond half 2 meeneemt voor een middag ‘alles doen wat thuis niet mag’, wat mij toch weer 4 uur studietijd oplevert. Dat ik erg blij ben met superoma is zwak uitgedrukt.

Kortom, van twee volle studiedagen en wat extra in de avonduren en het weekeinde, ben ik nu over naar 2×2+4 uur overdag, de avonden en het weekeinde. Mijn uitdaging voor 2012 is niet langer ‘meer modules halen dan in 2011′, maar ‘net zo veel modules halen als in 2011, maar dan in 2/3 minder tijd’.
Over 11 maanden weet ik of het gelukt is. Dus over 11 maanden weet ik ook of ik de eindstreep van mijn studie een jaar moet opschuiven. 2012 Is nu al spannend.

Tot vorige week zaterdag dacht ik bij ‘nationale ombudsman’niet bepaald aan ‘humor’, maar dat is na deze studentendag wel anders. Wat een leuke man is dat! Nooit geweten dat een lezing met een onderwerp als ‘toezicht door de nationale ombudsman’ zo grappig kon zijn. De andere spreker, hoogleraar staats- en bestuursrecht bij de OU, was iets minder goed te verstaan waardoor ik het lastig vond om de lezing (toezicht door de rechter en binnen het bestuur) te volgen. Maar ondanks dat heb ik er toch nog wel wat van opgestoken.

Het leuke van zo’n studentendag is natuurlijk vooral dat je de mensen die je normaal gesproken via mail of discussiegroepen ‘spreekt’ nu eens echt kunt ontmoeten. Dat geeft toch een heel ander beeld dan een fotootje of beeld via een webcam. Docenten liepen rond en spraken studenten aan: ‘Ken ik jou, van een vak of anders?’ Wanneer ze dan een voornaam hoorden, in combinatie met een vak dat je volgt/volgde, wisten de meeste docenten je nog wel te plaatsen ook. Heel bijzonder. Uiteindelijk heb je als student met veel minder mensen te maken en is het voor studenten dus makkelijker docenten te herkennen.

Door de gesprekken met een aantal docenten ontdekte ik dat de examinator van Bachelor essay heeft moeten Googelen op het onderwerp van mijn essay omdat hij geen idee had wat het inhield. De begeleider van de bijeenkomsten van dat vak heeft alvast een vooraankondiging gedaan bij die examinator, omdat mijn onderwerp weer eens iets anders was dan mishandeling op het voetbalveld of druggebruik bij wielrenners. Eigenlijk vind ik dus ook dat ik voor dit vak al minimaal een 8 moet krijgen vanwege de originaliteit.

Verder ontdekte ik dat de docent strafrecht, op wiens bijeenkomsten ik me al zat te verheugen, dit studiejaar helemaal geen bijeenkomsten begeleidt. Dat was wel een beetje een domper, zelfs al zei de beste man dat de nieuwe docent ook leuk is. Nou. We zullen zien.
Wat ik ook wel jammer vond om te horen was dat het vak ‘Rechten van intellectuele eigendom’ verdwijnt. Dat was nou net een vak dat op mijn verlanglijst staat. Daartegenover ving ik ook iets op over togavakken in de master en dat zou dan wel weer wat goedmaken.

De studentendag was een dag van veel informatie, veel indrukken en veel nieuwsgierigheid naar de veranderingen die de OU in petto heeft voor onze faculteit. Maar het was vooral een heel gezellige dag, waarop de OU en de docenten toch iets tastbaarder zijn geworden. Hopelijk maken ze de datum voor 2012 snel bekend!

Op zich begrijp ik wel waar deze droom vandaan kwam. In het voorjaar van 2012 wil ik het vak Juridische gespreksvaardigheden doen, waar het gaat om spreken. Volgend jaar staat het Integratiepracticum op mijn planning, wat neerkomt op pleiten. Na de master wil ik de advocatuur in, kortom, dat pleiten dat zou nog een groot ding gaan worden. En op zich leek dat me wel wat, als ik niet zo zenuwachtig zou worden van spreken in het openbaar. Ok, dat is niet helemaal waar; het was gewoon érg lang geleden dat ik dat had gedaan, voor een grote groep mensen staan en wat zeggen. Als ik eenmaal over die drempel heen ben, gaan de keren daarna zonder problemen. Ik moest dat dus gewoon gaan oefenen. Gelukkig ben ik lid van de Amsterdamse Juridische Vereniging en daarmee ook gelijk van het Pleitgenootschap UPGA, dus ik besloot daar vanaf dit jaar flink gebruik van te gaan maken. Hoe eng ik het voor zo’n eerste keer ook zou vinden. Liever domme dingen zeggen en raar doen in een kleine groep, dan straks, als het ‘echt’ is.

Dit droomde ik dus een paar dagen voor de themadag Strafrecht van UPGA. Het was de eerste pleitsessie van het jaar en er was een speciale workshop voor beginners: rechtenstudenten die nog nooit hadden gepleit. Over de inhoud maakte ik me niet zo veel zorgen. Strafrecht, dat zou wel lukken. Maar het pleiten an sich, dat vond ik best griezelig. En wat viel het achteraf ontzettend mee! De drempel om te spreken werd vooral weggenomen door de toga (jawel, UPGA gaat voor de totale ervaring). Wat gaaf om een toga aan te hebben. Wat voelde dat goed! Alhoewel ik mijn handen voelde trillen, kwam mijn verhaal vrij makkelijk m’n mond uit. Resultaat: complimenten en opmerkingen dat ik hier vooral mee door moet gaan. Wat een heerlijke dag was dat.

Een paar weken later was er een extra pleitsessie. Het onderwerp was dit keer ‘recht van overpad’. Tsja. Had ik de vorige keer nog het gevoel dat de inhoud wel goed zat, maar dat ik dat pleiten wel eng vond, deze keer ging ik naar Amsterdam met het gevoel dat het pleiten wel zou lukken, maar die inhoud…!
Gelukkig had ik me ook deze keer zorgen om niets gemaakt. Als advocaat van de gedaagde partij haalde ik keurig alle argumenten van de eiser onderuit. Het was weer geweldig. Resultaat: een dikke 8, complimenten en opmerkingen dat ik hier vooral mee door moet gaan. Over een paar weken mag ik dus weer een toga aan. Dan mag ik weer pleiten.

Vond ik mijn droom een paar maanden geleden nog een regelrechte nachtmerrie, nu moet ik er alleen maar heel hard om lachen. Hoe aandoenlijk. Tegelijkertijd vraag ik me af wanneer ik deze tekst aandoenlijk zal vinden. Wanneer voelt het niet meer bijzonder om een toga te dragen, maar vind ik het doodnormaal? Misschien vind ik het ‘straks’ wel een onhandig rotding. En ik ben vooral ontzettend benieuwd of ik het merk, dat moment waarop het normaal is geworden.

Het einde van de propedeuse kwam in zicht en ik was druk bezig met het plannen van de rest van de bachelor. Er was weer een vak waar ik erg veel zin in had, maar daarvoor was de ingangseis dat je op 2 modulen na de propedeuse had afgerond én dat je van de bachelorfase de verplichte vakken van strafrecht, privaatrecht en staats- en bestuursrecht volgde of gevolgd had. Best nog een hele puzzel, maar afgelopen zomer ontdekte ik dat ik aan die eisen voldeed en ik schreef me in voor het vak Bachelor essay. ‘Een jurist moet met het oog op het oplossen van vaak ingewikkelde juridische kwesties in staat zijn om zelfstandig onderzoek te verrichten. Ook moet hij van de resultaten van dit onderzoek een helder verslag kunnen schrijven. In deze cursus leert u hoe u een dergelijk juridisch onderzoek het beste kunt aanpakken en hoe u van het onderzoek schriftelijk verslag moet doen.’ Volgens de introductie in het werkboek was het essay, dat het ‘tentamen’ is van dit vak, een soort mini-scriptie. Hoe meer ik las, hoe enthousiaster ik werd. Tot ik las dat het onderwerp niet vrij was, maar dat dat tijdens de eerste (verplichte) bijeenkomst bekend gemaakt werd. Dat viel tegen. Ik had zelf al een lijstje met interessante onderwerpen gemaakt toen ik las ik dat het onderwerp vastgesteld werd door de examinator. En die examinator hoorde, net als de begeleiders van dit vak, bij de sectie staats- en bestuursrecht. Het gebied waar ik het minst mee heb. De kans dat het onderwerp in dat gebied zou vallen was dus groot. Toch bleef ik stiekem hopen op strafrecht. Of letselschade. Vreemdelingen- en asielrecht. Desnoods rechtsgeschiedenis.

Gisteren was de eerste bijeenkomst en gelukkig maakte de begeleider al heel snel bekend wat het onderwerp van dit semester is: sport en recht. Dat was het. Binnen dat kader mag álles. Of je als uitgangspunt nou het strafrecht neemt, het bestuursrecht, belastingrecht, of wat dan ook, als het maar binnen dit kader valt is het goed. Mijn eerste reactie was ‘sport?! Ik heb helemaal niets met sport! Gelukkig is het ruim op te vatten…’ en toen realiseerde ik me dat ik wel degelijk iets met dit onderwerp kan. Disloquerende turnster, natraparrest… Letselschade! Helemaal in mijn straatje! Daarbij ben ik zelf ook sportinstructeur, al blijft dat heel bizar om te zeggen.

De volgende bijeenkomst is over vier weken. Voor die bijeenkomst moet ik een probleemstelling hebben, onderzoeksvragen en een onderzoeksplan. Dat wordt nog een hele uitdaging, want de ideeën tollen door mijn hoofd en daardoor weet ik gewoon even niet waar ik moet beginnen. Een maand is eigenlijk best kort! Hét idee komt vanzelf, daar ben ik van overtuigd. En als ik eenmaal heb geleerd -door dit vak- hoe dat moet, zo’n essay schrijven, dan houdt niemand me natuurlijk tegen om over die andere onderwerpen die ik heb bedacht óók te schrijven. Een keertje opduiken in Ars Aequi is best een aardig voornemen voor 2012.

Aan de andere kant: wat is de juiste keuze? Uiteindelijk hebben de keuzes die ik in het verleden maakte er voor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben. En dat bevalt me eigenlijk prima. Ja, ik heb het druk, maar ik geniet wel van alles wat ik doe. Bovendien zou ik de meeste dingen die ik heb meegemaakt de afgelopen jaren niet hebben meegemaakt als ik andere keuzes had gemaakt. Dan had ik bijvoorbeeld een heel goede vriendin nooit leren kennen, terwijl ik al jaren hartstikke blij ben met haar.

Absoluut hoogtepunt was denk ik toch wel de zomer van 2003. Ik was net weer single en na de zomervakantie zou ik Duits gaan studeren. Vandaag alweer acht jaar geleden deed ik de mondelinge examens van Duits en geschiedenis. In april of mei had ik de schriftelijke examens gehaald en over de mondelinge maakte ik me niet zoveel zorgen. Duits ging ik studeren, dus daar zat ik echt helemaal in en geschiedenis heb ik gewoon altijd ontzettend leuk gevonden. En het onderdeel was Europa na 1945 als ik me niet vergis, dus ook daar wist ik wel het een en ander over te vertellen. Nog voordat de mondelinge examens begonnen werd ik al gefeliciteerd, het was uiteindelijk mijn verjaardag, dus het ijs was al gelijk gebroken. In plaats van zenuwslopende examens waren het meer heel interessante en fijne gesprekken. Na het laatste examen moest ik een paar uur wachten. Ik luisterde in die uren naar PUR, een Duitse band die ik net had (her)ontdekt, het zonnetje scheen en alles was goed. De uitslag was ook goed, hartstikke geslaagd en ik kon m’n certificaten gelijk meenemen. M’n ouders hadden ondertussen ‘The Beatles Anthology’ voor me gekocht en ‘s avonds was het dubbel feest. Geweldige dag was dat!

Niet veel later stapte ik in mijn eentje in de trein naar Zwitserland voor een vakantie van ruim een week, besloot ik dat ik een semester of een jaar wilde studeren in Zwitserland en dat ik daar waarschijnlijk ook zou blijven dan, eenmaal terug kocht ik de boeken voor de studie, liep ik de El-Cid week, werd lid van een studentenvereniging, begon met de studie en in november ging ik een weekend naar Berlijn, dat ik afsloot met een concert van PUR. Als er een zomer is die ik over zou willen doen, dan is dat de zomer van 2003 wel.

Dus spijt van de keuzes van toen? Nee, eigenlijk niet. Al drijft de combinatie studieplanning-agenda me af en toe tot wanhoop, ik ga het waarschijnlijk nog missen over vier jaar. Maar dan heb ik er wel weer fijne herinneringen bij.

Een middagje rechtbank stond dus al een tijdje op mijn to do-list, maar de drempel om zoiets in je eentje te doen is best hoog. Zeker als het de eerste keer is. Bij de laatste bijeenkomst van formeel strafrecht, zei de docent dat het heel goed en heel interessant en heel nuttig was om, voor het tentamen zich aandient, een ‘middagje politierechter’ te doen. Dat voelde als een soort duwtje in de rug en ik prikte een dag in mei. Een week ervoor werd ik gebeld door het softwarebedrijf waar ik af en toe inval in de receptie, met de vraag of ik extra kon komen werken. Dat betekende een studiedag inleveren, achter raken op m’n planning en -dus- niet naar de rechtbank. Gelukkig kreeg ik toen een mailtje van de studentenvereniging: ‘Op 3 juni excursie naar de politierechter in Amsterdam! Meld je aan!’ Nou ja, als het zó op een presenteerblaadje wordt aangeboden, dan móest ik gewoon wel!

Afgelopen vrijdag stapte ik dus uit de trein in Amsterdam. Voor het eerst van m’n leven was ik op de Zuidas. Had ik dat ook maar alvast gehad. De rechtbank was gelukkig niet heel moeilijk te vinden en het duurde ook niet lang voor we compleet waren. Nog even getwijfeld of we naar het kort geding van Ron Boszhard zouden gaan, maar we besloten toch bij het oorspronkelijke plan te blijven en naar de politierechter te gaan.

Wat een geweldige middag! Tolk, diefstal, autokraak, onrechtmatige aanhouding, vluchtgevaarlijke verdachte, enorm inspirerende advocaat, Google Maps… Er kwam van alles voorbij en de middag vloog om. Absoluut voor herhaling vatbaar! Bovendien voelt het nu makkelijker om nog een keer op eigen houtje zittingen bij te gaan wonen. Mijn eerste keer in de rechtbank was zeker niet de laatste keer. En de docent formeel strafrecht had absoluut gelijk toen hij zei dat zo’n zitting de leerstof in een kwartier veel duidelijker maakt dan hij in twee uur kan doen. Kom maar op met dat tentamen!

Ik las de vragen van het tentamen globaal door en besloot te beginnen met de vragen die ik zeker wist. Op sommige van die vragen kon ik alleen zó’n uitgebreid antwoord geven dat ik in tijdnood begon te komen. Voor het laatste deel van de laatste vraag had ik dus nog maar tien minuten en veel verder dan ‘ongerechtvaardigde verrijking’ en ‘onverschuldigde betaling’ kwam ik door de tijdsdruk niet. Na vijf minuten m’n hoofd breken over dit vraagstuk bedacht ik dat iets opschrijven nog altijd beter was dan niets opschrijven en toen zag ik mijn kladpapier weer. Eigen schuld. Plotseling schoten de vlammen uit mijn pen en schreef ik een betoog waarin ik stelde dat de man van de verfwinkel bepaalde missers heus wel had ingecalculeerd bij het vaststellen van z’n prijzen, dat het om zo’n klein bedrag ging dat als hij veroordeeld zou worden in de proceskosten, mocht het zover komen, hij veel meer geld kwijt was dan wanneer hij nu zijn verlies nam en dat het bovendien een fout was geweest van een van zijn medewerkers en niet van de klant/wederpartij. Kortom: het was gewoon een kwestie van eigen schuld en als hij slim was gaf hij de medewerker een uitbrander en liet hij het daarbij zitten.
Ik zette de laatste punt nadat de medewerker van het studiecentrum aangaf dat de tijd voorbij was.

De volgende dag stond het antwoordmodel van het tentamen op Studienet. Nadat ik de modeluitwerking van deze laatste vraag had gelezen moest ik verschrikkelijk lachen om wat ik had opgeschreven. De tranen rolden over m’n wangen en ik schrapte voor mezelf het aantal punten dat ik voor deze vraag had kunnen halen. Bij de andere vragen schrapte ik ook wat punten voor dingen die ik gemist of anders opgeschreven had en bedacht dat als ik geluk had ik misschien een 7 gescoord zou hebben. Maar dat was dan vast alleen maar als de docent die het tentamen corrigeerde gevoel voor humor had en me misschien toch een puntje zou gunnen voor mijn ‘eigen schuld’ verhaal.

Afgelopen vrijdag was de uitslag eindelijk bekend. Riep ik vroeger nog ‘eigen schuld, dikke bult!’ sinds vrijdag brul ik uit volle borst ‘eigen schuld, dikke acht!!’ Of ik misschien toch nog wat juiste dingen heb geroepen in mijn betoogje weet ik niet, daar moet ik het tentamen eerst voor opvragen, maar ik weet wel dat ik ‘eigen schuld’ nooit meer zal vergeten…

In de studiegids van de OU staat een studieschema. Eentje voor bij begin in het septembersemester en eentje voor begin in het februarisemester. Ik was begonnen in mei, dus ik viel er precies tussenin en besloot me aan het septembersemester te houden. Dat voelt na al die jaren school nog steeds als het ‘echte’ begin van een nieuw studiejaar.
Toen zag ik dat de jaren bij de OU waren opgedeeld in themajaren; een strafrechtjaar, een privaatrechtjaar en een staats- en bestuursrechtjaar. De bijbehorende vakken worden niet ieder jaar in dezelfde studiecentra gegeven en na mijn ervaringen met staats- en bestuursrecht leek een heel jaar met alleen daaraan gerelateerde vakken me dus echt helemaal niets. Dat zou nog eens een gruweljaar worden!

Ik probeerde dus een planning te maken waarin ik de helft van het staats- en bestuursrechtjaar in februari zou doen en de andere helft in de februari het jaar daarna. In september begon ik daarom met de eerste helft van het privaatrechtjaar. Helaas was dat ook net het jaar waarin mijn pasgeboren baby het ene na het andere virus voor zijn kiezen kreeg en zo ongeveer om de week ziek thuis was. Heel veel kwam er dus niet terecht van mijn studie en m’n planning liep al helemaal in het honderd.
Een zomer later maakte ik weer een planning. Van het privaatrechtjaar had ik al wat vakken liggen, dus daar zou ik mee verder gaan en voor het tweede deel van het jaar had ik bedacht dat ik maar strafrecht moest doen. De vakken voor staats- en bestuursrecht werden uiteindelijk in een voor mij onmogelijk studiecentrum gegeven. Het tweede deel van het jaar was Formeel strafrecht en dat borduurde eigenlijk voort op Materieel strafrecht, van het eerste deel strafrechtjaar. Dus dat deed ik dan maar eerst ook.

Hoe dan ook, het is weer bijna zomer en ik ben dus maar eens aan het plannen gegaan voor de komende twee jaar. Ik wil in 2013 m’n bachelor halen en om dat voor elkaar te krijgen moest ik toch eens echt serieus werk gaan maken van een planning. Ik schoof vakken naar voor en naar achter, rekening houdend met bijeenkomsten, tentamendata, studiecentra en ingangseisen. Ik schoof en schrapte en schoof en veranderde. Opeens had ik een planning. Een goede en kloppende planning. Een planning waarmee ik inderdaad in juni 2013 LLB ben, maar waaraan gewoon echt niets veranderd kan worden omdat dat doel anders niet te halen is. Redelijk tevreden keek ik alles nog eens na. Ik had me voor komend studiejaar verheugd op bijvoorbeeld Inleiding criminologie of Personen- en familierecht, maar die vakken moest ik noodgedwongen doorschuiven naar studiejaar 2012/13. Jammer, maar het kon gewoon echt niet anders. Maar goed, beroerd zag die planning er toch niet uit?

Ik keek nog eens goed en toen drong het pas tot me door… Studiejaar 2011/12 is op mijn planning het staats- en bestuursrechtjaar.

Beste Josanne.
Bedankt voor jou reactie op onze vacature op onze web site. Bij jou reactie was alleen geen cv bijgevoegt. Graag zouden wij nog een keer jou cv ontvangen, zodat wij kunnen kijken welke openstaande vacatures er nog meer openstaan bij ons kantoor en passen bij jou cv en wensen. De vacature van juridisch secretaresse is op dit moment niet meer geopent.
Vriendelijke groeten.
Brenda
Secretaresse

Vorig jaar solliciteerde ik op een functie als juridisch secretaresse bij een wat groter advocatenkantoor. Dit was de reactie die ik op mijn sollicitatie ontving en ik heb er bijna een half uur met stijgende verbazing naar zitten kijken. Ver-schrik-ke-lijk.
In die periode solliciteerde ik vaker op een functie als secretaresse, maar kreeg steeds te horen dat ik niet de juiste opleiding of de juiste werkervaring op mijn cv had staan om me überhaupt voor een gesprek uit te nodigen. Tot op de dag van vandaag is het me een raadsel hoe Brenda aan haar baan gekomen is.

Ik moest aan deze afwijzing denken toen ik in de Mare het artikel Rechtenstudent spelt slecht las. Moet een taaltoets voor studenten rechten verplicht worden en mag deze toets gebruikt worden als ‘selectie aan de poort’? Kortom: mag je wel rechten gaan studeren als je het Nederlands niet perfect beheerst?

Natuurlijk wordt er in de discussiegroepen van de OU ook flink gediscussieerd over deze taaltoets. Wat me daar vooral opvalt is het gemak waarmee taalfouten weggeveegd worden. ‘Wat maakt het nou uit? Als iemand toch maar begrijpt wat je bedoeld!’ Auw.
Een ander argument is dat je met een taaltoets als toelatingseis misschien studenten niet toelaat, die na jaren studeren briljante juristen zijn. Dan kunnen die niet zo goed schrijven, nou en? Ik geef eerlijk toe dat hoe meer taalfouten iemand maakt, hoe minder serieus ik hem neem. Bovendien vraag ik me dan af -als hij al zo slordig en onnauwkeurig is met zijn taalgebruik- hoe nauwkeurig hij zal zijn met het probleem waarmee ik bij hem aanklop. Vertrouw ik erop dat een tandarts die het heeft over een ‘portselijnen kroon’ wel het juiste element onder handen neemt? Hoe ‘briljant’ kom je dan nog over als beroepsbeoefenaar?

Als er in een discussiegroep dan een reactie komt waar ik het mee eens ben, dan moeten de ‘taalneuroten’ zich beseffen (nee! realiseren!) dat ‘taal nu eenmaal veranderd’ en dat er ook nog zoiets bestaat als ‘spellingcontrole’ in Word. Uh huh. Klopt helemaal. Word heeft een spellingcontrole.

Ode aan de Word spelling controle

Ik heb een spelling ‘s jekker
In die p c fan mei
Die vraag ik steeds te kei ken
Offer ook vouw ten sein

Ik tip een toets en mak een wort
En wacht op wad ie zeg
Of ik nauw goed zit offer keert
Hei ken in taal sein weg

Zo gouw er een ver gissing is
Zeg hei dat dus die rekt
Dan maak ik al men fouten gut
Soda tut beter bekt

Ik dé dit stuk ook door ‘m heen
Ben blei dat hei toen zij
Dat ie geen vouwtje fin den kon
In ‘t Neder lans fan mei

Vond ik een jaar of tien geleden al eens op internet. Zo heilig is de spellingcontrole.

Het bizarste argument dat ik tegenkwam, was dat het eigenlijk helemaal niet uitmaakt of die ‘briljante jurist’ na zijn afstuderen nog steeds zo belabberd schrijft als tijdens zijn ingangstaaltoets. Want als hij aan het werk gaat, dan heeft hij gewoon een secretaresse die alles voor hem uittikt. Eind goed, al goed.
Of wacht… Brenda?!