Mijn oma keek vroeger altijd naar Klasgenoten met Koos Postema. Altijd leefde ze mee met het wel en wee van de klasgenoten die elkaar na jaren weer zagen, vanalles hadden meegemaakt en alle kommer en kwijl daarover uitspraken op televisie. Soms zaten er best heftige verhalen tussen, was er een klasgenoot overleden of slachtoffer van een ernstig ongeval of ziekte, zonder dat iemand daar, tot in dat klasje van Koos, erg in had.
Maar er waren mee van dat soort televisiehits. Het spijt me, de Suprise Show, Opsporing Verzocht, noem het maar op. Er was zelfs een programma van Anita Witzier over verloren liefdes en mensen die naar hun eerste liefje op zoek gingen. Al die jaren had men geen weet meer van elkaars bestaan, werd er niet aan elkander gedacht en het gekke is, dat je je inderdaad nooit afvroeg wat er van je oude jeugdliefdes of klasgenoten was geworden, tot het moment dat Hyves in opkomst kwam. Ineens kon je zoeken naar praktisch iedereen uit je verleden en hoorde je zelf ook verhalen van anderen die hun verleden terugvonden en ontdekt hadden dat het favoriete meisje van de klas nu een eenzaam en verlaten stil vogeltje was geworden of andersom. Dat  het stille vogeltje uit de klas het juist helemaal had gemaakt. Die ene jongen van toen, die bleek te zijn omgekomen bij een ongeluk, of de broer van iemand die je leuk vond toen je vijftien was bleek te zijn overleden na een lang ziekbed. 
Je hoort en ziet vanalles terug uit en over je verleden. Je krijgt bewondering voor sommige mensen van toen, ook al had mocht je elkaar destijds totaal niet, als je hoort wat die allemaal hebben doorgemaakt. Het beeld dat je van ze had verandert, al is het met terugwerkende kracht.
Altijd ging je er vanuit dat die mensen van toen, gewoon nog zijn zoals toen. Jijzelf ook, jij was gewoon jij. Net als toen.

Eergisteren vond ik twee mensen terug van ‘toen’. Ik was 15/16 jaar oud en achteraf gezien destijds in de bloei van mijn, dat zie ik nu pas, toen onbezorgde leven. Ik was nog niet ziek, had nog geen verkeerde keuzes gemaakt en kon nog alle kanten op. Ik vond mezelf enorm volwassen en stoer, al dachten sommige mensen er schijnbaar anders over. Met uitgaan was ik het altijd ‘net niet’. Met jongens idem dito.
Binnenkort heb ik met één van de twee een afspraak en ik vind het wel echt heel leuk en apart, om iemand na tien jaar opnieuw te zien. Ik voel me nu alleen wel oud. Maar los van dat alles besefte ik me gisteravond ineens, dat ík ook zo iemand van vroeger ben. Zo iemand waar men later respect voor krijgt. Ik ben er zo eentje waavan men denkt: ‘Ja, die hadden we ook nog’ en waarvan men nu denkt: :’Jeetje wat heeft die een hoop meegemaakt’ en, ‘Wat ontzettend knap wat zij allemaal heeft doorstaan….’
‘Misschien had ik het dan toen toch verkeerd..’

En dat steekt.

Sms’en anno 2008

“Mam!! Hoe lang moeten spruitjes koken?”

“20 minuutjes?? En een kruis snijden in de onderkant… Hoor ik zomaar opeens je oma zegen… x”

“Een kruis?????????”

“Haha, ja, zij zei dat ze dan minder bitter smaakten…. dus deed ik altijd keurig wat ze zei…”

“Ehm, heb jij OOIT voor ons spruitjes gekookt dan, vroeger???”

“Jazeker schatje! Maar dan wel in een stamppot omdat ik die dingen anders zelf niet te vreten vond… x “

“Stamppot? En dan nog steeds een kruis in de onderkant?”

“Ja, ja en ja…, ik heb dat altijd zo gekookt en er daarna stamppot van gemaakt…”

“Met melk neem ik aan?”

“Yep, een beetje! Anders  krijg je een omamoppiepapstamppotje….”

Sms’en anno 2010

“Joe hef meel, moe!”

“Aaj wil goo toe maaj pjoeter ent sie!”

“Wie spiek verrie goet inglis! Aaj sink aaj hef det from joe!”

“Aaj sink soo toe! Ent aaj heffu njoe piktjur on maaj pjoeter on duh bekkrount…”

“Whoehahahahahahaaaaa! Jor verrie goet!”

“Aaj noo!”

“Mie prout!”

“Mie olwees prout of joe!”

“Mie is leffing ouwt lout!”

“Not toe laut, joe ken gette peen in die mout!”

“Aim rolling of de kautsh nou…!”

“Auw!”

“No, aim taf, djust lijk mei modder!”

“Verrie taf gurruls joe ent jor moddur!”

“Jes! Ai kent aggrie moor! Nou aim ko drink mai tie! “

“Heffu naajs kop of tie! Xx”

“Luf joe!”

“Luf joe toe!”

R. en ik zitten in bad.

“Schat?”
“Ja lief?”
“Wordt het niet eens tijd dat je weer een stukje op je site schrijft?”
* ZUCHT* “.. ja, weet ik, maar ik heb geen inspiratie en al helemaal geen tijd!”
“Tijd maak je schatje.. Als jij morgen een miljoen zou krijgen omdat je vandaag een stukje schrijft, heb je dan nog steeds geen tijd of máák je dan tijd?!”
“Je hebt gelijk, heus.. maar dan zou ik neerzetten: – Ik schrijf dit stukje omdat ik dan morgen een miljoen krijg!- .. Ik kan toch moeilijk maar een paar woordjes neerzetten?!”
“En waarom kan dat niet? Je bent toch gelukkig?”
“Uh, ja..”
“Dan schrijf je dat toch?”
* PROEST* “.. haha lief, je bedoelt gewoon: – Ik ben gelukkig!- .. en meer niet?”
“Ja.”

(*smelt*) Ik ben gelukkig!

Het is onze eerste avond samen en het verloopt tot nu toe wel prima. Een beetje onwennig is het voor ons allebei en waar we heel goed in zijn vanavond, is om de hete brij heen draaien. Hij test uit tot waar hij kan gaan, ik speel mijn nuchtere rol. Ik laat hem steeds dichterbij komen maar vind het wel heel spannend. Dan stoot hij me even af en weet ik me geen houding te geven, wat is dit lastig, dit ben ik niet gewend.. Meestal ben ik het die de boot afhoudt en een beetje trekt en duwt. Maar hij heeft de regie. Als ik naar hem kijk smelt ik weg in zijn ogen die meer spreken dan dat we woorden nodig hebben vanavond. Als hij lacht groeit mijn hart met drie slagen per seconde en door wie hij is, besef ik me dat ik dit niet meer wil missen. We kennen elkaar pas één avond en ondanks de verlegenheid voelt hij zo vertrouwt. Later op de avond wordt het toch echt tijd om naar bed te gaan, we hebben allebei nog geen idee. Ik zie dat hij moe is, maar ook hij is nog lang niet klaar met mij en het ontdekken. Misschien zijn we allebei wel bang dat het morgen, als we wakker worden, weg is. Of misschien moeten we weer helemaal opnieuw beginnen.. Hij staat bij de deur en ik kan zo goed aan hem merken dat hij echt niet de eerste stap wil nemen om naar zijn slaapkamer te gaan. Zijn slaapkamer, waar ik toen ik even de kans had, stiekem al kans genomen had om even te kijken en zijn geur waar te nemen. Besluiteloos staat hij daar dan, zijn knappe gezicht in het schemerige licht van de lampen en ik vind hem zo mooi. Zoals hij daar staat met een grote mond en een heel klein hartje, met een lach om zijn mond waarmee hij zijn verlegenheid net niet goed genoeg weet te onderdrukken en zijn wangen een heel klein beetje rood.. Hij doet twee stappen vooruit, maar komt er eentje weer terug zodat hij niet snel genoeg gaat, hij draait en hij wiebelt, zijn houding een beetje verloren. Zo lief.

Deze prachtige kleine man, een kleine versie van zijn papa.

Een middag in december.  Samen met een vriendin besluit ik me door haar te laten inschrijven in het vrije leven circuit. Ik huiverig, zij vol lof. “ Gewoon kijken of er nog wat leuks op de markt te halen valt, doe toch niet zo krampachtig mens, je hoeft niet meteen weer te trouwen!” is haar ijsbreker. Ergens ben ik ook wel nieuwsgierig. We uploaden een foto van mij en ineens heb ik een profiel van een vrolijke en vrijgezelle jonge meid van 26. Verder vermeld ik niet zoveel over mij, vul wat verplichte gegevens in en dan komen mijn matches op het scherm. “ Vind je van deze?” vraagt ze. “ Weet niet, ik ga zelf geen contacten leggen, wat denk jij wel niet!” antwoord ik. “ Dat vraag ik niet, muts, vind je van hem?” “ Hij ziet er wel erg leuk uit, mooie ogen..” KLIK. Interesse getoond! staat er op ons scherm. Volstrekt verslagen kijk ik naar mijn vriendin en daarna staar ik naar de pc. Dezelfde avond heb ik een mailtje en datzelfde waar ik sinds eerder deze dag mijn vinger al niet niet op kan leggen, intrigeert me en ik mail terug.

Zondagmiddag vier uur. Ik sta te wachten in het casino. ‘Ik ben tien minuten later’ verschijnt er op mijn telefoon. Zie je wel, dit gaat de goede kant op, het is een te laat komer! Dat kan ik alvast toevoegen aan mijn ‘afknapper-lijst’. Vijf over vier.. Daar sta ik dan met mijn goeie gedrag. Voor één keer eens niet mezelf met al mijn problemen en geneuzel, nee, gewoon voor één keer onbezorgd, onbezonnen, ongedwongen en vrolijk op date als een happy single met een doodnormaal leventje. Ik ben er helemaal uit en zo ga ik het doen. Het is toch een oppervlakkige kerel, gaat waarschijnlijk reuze tegenvallen ‘ in real’, praat raar, is dik, doet stom , lacht maf, eet vies, zoiets. En ik? Ik ga gewoon een leuke middag hebben! Ik kijk alle kanten uit want ik heb geen idee van welke kant hij komt. Ik heb hem al eerder gesmst dat ik een spijkerrokje en een geruite jas aan heb, maar dat was volgens hem overbodige informatie aangezien er niet zoveel mooie dames in het casino zullen staan te wachten. Ha, Casanova, Don Juan, grapjas.
Tien over vier. Hij stapt door de draaideur en met een noodvaart land ik met beide benen midden in Hemel nummer 7. Vrijwel direkt boek ik de terugvlucht, want dit gaat dus niet zo oppervlakkig en simpel meer worden als ik dacht. Maar de landing op de roze wolk is groot genoeg en heeft plaats genoeg voor twee.

Maandagavond onze tweede avond. Stamelend vertel ik hem mijn huidige situatie en wil weglopen. Hij slaat zijn arm om me heen en kust me. Dit scenario spoelen we twee keer terug en twee keer kust hij me opnieuw.
Zondagmiddag, een kleine week verder. Hij weet álles, tot in de twee belangrijkste, en hardste details van mijn leven. De twee moeilijkste details die ik mijn ex-echtgenoot voor en tijdens ons huwelijk nooit heb kunnen vertellen. De details van mijn bijzondere wereld en hij kust me.

Mijn zwager vindt dat ik een boek moet schrijven. Ik vind van niet.
Volgens hem ben ik een voorbeeld voor veel jonge vrouwen, maar ik denk daar toch iets anders over.. Ik denk niet dat heel Nederland zit te wachten op een boek van  Puur Steef.

Op mijn 17e kreeg ik Anorexia Nervosa, Op mijn 18e, in april 2002 ging voor 9 maanden de deur uit om daarvan te herstellen en kwam daar redelijk gezond weer vandaan. Ik had een vriendje, was weer helemaal happy en mijn leventje als piepjong volwassen meisje kon beginnen. Ik begon mijn opleiding verpleegkundige niveau 4 en haalde de toetsen met vlag en wimpel. Ik ging op mezelf in de zusterflat en mijn leventje kon niet meer stuk. TROTS!!
De laatste toets van de opleiding haalde ik op een halve punt net niet door een hersenschudding die ik had opgelopen in het ziekenhuis waar ik stage liep, en dat betekende einde opleiding, einde verhaal. Het ziekenhuis had de regel dat als je die toets niet haalde, het daar voor je ophield. Zodoende. Van school mocht ik de toets wèl overdoen, en ik haalde hem nog ook. De eerste 9 maanden theorie van de opleiding had ik in mijn zak, de opleiding niet meer. Ook mijn vriendje was weg. Ik was 20 en nog jong, de wereld lag nog voor mijn voeten. Voor de opleiding in andere ziekenhuizen was ik te duur, maar misschien over een paar jaar niet meer. Ik ging werken in de kraamzorg, met een opleiding erbij. Weliswaar een niveau lager, maar het duurde maar een jaar en ik had mijn toekomst nog voor me. Ik hopte na wat losse dates verder naar een nieuwe serieuze relatie, stortte me vol overgave in mijn nieuwe leven, klaar voor de toekomst! Ik ging samenwonen en de wereld was weer mooi. TROTS!!
De avond voor ik 21 werd nam ik een heel moeilijke beslissing en verbrak ik het contact met mijn vader. Mijn verjaardag was raar, maar ik voelde me wel opgelucht dat ik voor mezelf had gekozen en de spoken uit ons verleden verjaagd had en ze niet meer om antwoorden achterna hoefde na te zitten. Ik was 21 toen mijn leven in november veranderde in een hel. Onder andere mijn ziekte had mij in maart het nieuwe jaar weer volledig in haar macht.  Terug bij af, erger dan toen. Op 6 april 2005 kreeg ik de mededeling van de arts en dat het niet zeker was of ik de avond nog zou halen. De avond heb ik gehaald en twaalf dagen later ging ik opnieuw naar de kliniek om daar te vechten tegen Anorexia Nervosa, maar vooral om te leren leven met hetgeen dat mij voor de rest van mijn leven heeft getekend. *DOMPER*
In dit jaar werd ook mijn oma ziek. Ik werd langzaam beter, zij slechter. Ik kwam aan, zij viel af. Mijn oma was geen prater, dat gaf nogal eens een botsing. Na bijna 8 maanden therapie ben ik weggegaan uit de kliniek en zat mijn oma inmiddels aan de sondevoeding. Haar wandelende tak.  Ineens zei ze me, dat ze nu pas begreep wat ik al die tijd had doorgemaakt. Daarna stond ze op en fluisterde in mijn oor dat ze van me hield. Op 18 april  2006, precies een jaar nadat ik voor de tweede keer in mijn leven werd opgenomen, koos zij voor Euthanasie. Ik was  zo trots op haar en op mezelf. Op mijn 22e had ik ook  weer een nieuw serieus vriendje, ik  ‘logeerde’ er constant. Het was slapen bij hem, of wonen bij mijn moeder. Toen bleek, dat ik er alles behalve klaar voor was om bij hem te ‘logeren’. *DOMPER*
Ik koos voor mezelf en ging voor de tweede keer weer op mezelf in een eigen studiootje in Den Haag. TROTS!!

Ik hopte vrolijk verder, ik was vrij en gezond, alleen en zelfstandig. Samen met een vriend ging ik weer dansen, Ballroom en Latijns Amerikaans. Het niveau van vroeger, tot ik er op mijn 17e mee moest stoppen, was het niet maar we hadden het leuk en het was gezellig. Inmiddels was ik ook alweer 23 en ik kon beginnen in een verpleeghuis aan een nieuwe opleiding in de zorg op niveau 3. De eerste twee leerjaren kon ik overslaan in theorie dankzij mijn vrijstellingen van niveau 4. Nog niet helemaal overtuigd van wat ik wilde begon ik vol goede moed en ik zou wel zien waar het schip zou stranden, niveau 4 kon ik daarna in één jaar halen en dus had ik er in ieder geval weer zin in. Het was nog niet te laat! TROTS!!
Ik verhuisde van een kleine studio naar een andere kleine studio, maar met een slaapkamertje erbij.  Ik kreeg een weer wat serieuzer vriendje en een infectie aan mijn nieren waardoor mijn opleiding maanden vertraging op liep. De relatie ook. *DOMPER*
Op de dansschool kwam ik in contact met de jongen waarmee ik later op 6 maart 2009 zou trouwen. Had me dat toen gezegd en ik zou je uitgelachen hebben. Ik kende hem al vanaf de tijd dat ik op de dansschool kwam en ineens was daar ons contact. Ik was 24, hij ook. Hij bleef slapen en na vier maanden besloten we dat we echt wilden gaan samenwonen. Ook besloten we elkaars danspartner te worden, voor mij een stap omhoog, naar de Ballroomjurken, Latinjurken, make-up en blingbling, de hele mikmak. Na zoveel ellende leek ik het, leek ik hém eindelijk gevonden te hebben. Samenwonen, dansen, liefde, geluk en bijna klaar met mijn opleiding op niveau 3 en al snel volgde het wat aparte aanzoek. Ik was impulsief, verliefd, had na lange tijd weer vertrouwen en dus kwam de bruiloft in zicht. Mijn leven kon nu eindelijk echt beginnen! TROTS!!
Toen kreeg ik antwoord op de vraag die ik mezelf al lang stelde. Het antwoord dat ik allang wist, maar wat nog niet was uitgesproken. Ik kon inderdaad niet, moeilijk, nauwelijks, op eigen krachten zwanger worden. Oorzaak valt ver te zoeken, maar te herleiden naar mijn tweede ziekteperiode. Dus eigenlijk, feitelijk mijn eigen schuld. *DOMPER*
Na de bruiloft begonnen we aan de hormoonbehandelingen, het ziekenhuis was hoopvol, wij ook. Na een half jaar hoorden we dat we waren aangekomen bij de laatste pogingen IUI en zo rond februari/maart doorkonden naar IVF. Eigen schuld, dikke bult dacht ik. Ik had nooit gedacht dat het ons, dat het mij zou overkomen. Na de IUI was er nog een optie, na IVF was er niets meer.*DOMPER*
Ik brak mijn pols, kon de laatste module van de opleiding niet meer doen en daar stopte het wederom voor mij. De laatste klas die volgens het oude onderwijs leerde en dus kon ik geen kant meer op. Ik haalde niveau 2 op mijn sloffen, met een dikke plus erachter.. *DOMPER*
Na een paar maanden huwelijk besloot ik dat we moesten praten. Door alle consternatie van de laatste maanden en mezelf de schuld geven waren we daar niet zo goed meer in. Nooit geweest eigenlijk, er werd veel geschreeuwd. Ik kon daar niet meer tegen en hield mijn mond totdat de emmer begon over te lopen. Ik wilde praten op zondag. Op zaterdagochtend ontdekte ik door een geweldig stom toeval een mailtje op mijn laptop. Die zaterdagochtend bleek de man met wie ik pas een paar maanden getrouwd was een compleet ander persoon te zijn dan ik dacht. Dan iedereen dacht. De man die mijn leven op zijn kop zette, met wie ik zo impulsief en snel getrouwd ben omdat het zó goed voelde, door wie ik het gevoel kreeg weer te mogen zijn wie ik was, door wie ik weer op mijn gevoel ben leren gaan vertrouwen, die man bleek zich al ruim anderhalf jaar met hele andere zaken bezig te houden. Vanaf het moment dat we zijn gaan samenwonen was alles gelogen. Mijn leven met hem, ons huwelijk, onze pogingen om een kindje te krijgen, niets bleek waar. Zoveel leugens kwamen er ineens omhoog, ontelbare leugens waardoor ik sindsdien leef in een boze droom. Eindelijk dacht ik alles voor elkaar te hebben, ja ik was impulsief en ja, ik had geleerd van alle fouten die ik vroeger maakte, maar juist daardoor, juist door hém leerde ik mezelf te vertouwen. Dus ja, nog impulsief genoeg om alles snel te willen doen. Ik had al zoveel tijd verloren en dit voelde goed. Maar ik had geleerd, echt waar.
*DOMPER DOMPER DOMPER*

Mijn leven heeft twee lange rode draden. Vallen & Opstaan en Gewoon Weer Vallen Zonder Te Leren & Weer Opstaan. Puur Steef.

Een tijd geleden stortte mijn wereld volledig in nadat ik de ontdekking deed dat mijn man en mijn leven er heel anders uit bleken te zien dan ik bijna twee jaar lang heb gedacht. Dit kon niet, dit was hij niet, niet mijn man, niet niet van mij, nee toch? Hoe meer ik las, hoe harder de waarheid, dit was wel die van mij. Sinds die zaterdag draait het circus op volle toeren en is er veel gezegd, gedaan, opnieuw gelogen, geschreeuwd en uit de hand gelopen. Alles ging door elkaar en langs me heen, een scheiding onvermijdelijk. De afgelopen weken heb ik meerdere keren met mijn telefoon in mijn handen klaar gezeten om hem te sms’en. Boos, verdrietig, kwaad, lief, alles passeerde de revue maar steeds weerhield ik mezelf om zo niet nog meer wonden open te rijten of te creëren.. Maar dinsdagnacht kon ik het niet meer. Het kon toch niet zo zijn dat hij mij echt niet mist? Dat het hem echt niets doet? Om half twee ‘s nachts drukte ik op ‘verzenden’.
Gisteravond hebben we gepraat. Samen, mijn man en ik, zonder ruzie, zonder geschreeuw, zonder meningen van anderen maar gewoon hij en ik. Hij hoopvol, ik vastberaden. Ik heb nog steeds geen antwoorden maar die had ik ook niet gedacht te krijgen. De rust van het gesprek was voor mij voldoende. Ik heb hem gevraagd of hij nu echt dacht, dat dit nog op te lossen valt.. Zoveel leugens, zo anders dan het allemaal was. Ons leven samen gebaseerd op onwaarheden, hoe zou ik daar ooit overheen moeten stappen? Zou ik dat ooit kunnen? Zijn antwoord was simpel, mijn antwoord was hard. De scheiding is onvermijdelijk, ik kán niet anders, maar ik wíl ook niet anders. Ik heb de papieren getekend, hij doet dat zondag. ..

Ik moet overnieuw beginnen, van onderaf helemaal naar boven. Ik ben volwassen maar gebroken, een klein hoopje mens dat na de diepe dalen eerder al, nog steeds de kans niet heeft gekregen uit te groeien tot zichzelf. Ik ben kwaad. Ik ben verdietig. Ik heb veel mensen om me heen die me steunen en soms, kan ik zelfs al weer een beetje lachen. Ik ben machteloos en bang. Maar ik ben opgelucht en klaar voor vandaag, het nieuwe begin van mijn plotseling veranderde leven waarin ik mijn prioriteiten moet bijstellen en dromen moet opgeven.