Na bijna 6 maanden (Wait?! What?!) sluit ik mijn Italiaanse experiment af. In het Nederlands, dus dat zegt denk ik wel voldoende over het resultaat.

Na bijna 6 maanden (Wait?! What?!) sluit ik mijn Italiaanse experiment af. In het Nederlands, dus dat zegt denk ik wel voldoende over het resultaat.
Een productieve studiesessie staat of valt met de planning. Maar hoe maak je zo’n grip-op-alles-top-of-the-world-planning?
De afgelopen drie maanden luisterde ik dagelijks 15 minuten naar een Italiaanse podcast, zodat ik nu retesnel Italiaans leer. Right.
Onderweg naar Spanje kon ik nog steeds niet veel meer uitbrengen dan dat eenden geen spinnen eten. Mission failed. Ik moet dus nog een keer terug.
Natuurlijk leer je een andere taal makkelijker als je een cursus volgt, maar dit is niet altijd mogelijk. Gelukkig had ik nog wat karmapunten over.
Ik vond een site waarop je allerlei vreemde talen kunt leren, begon voorzichtig met Spaans en ging uiteindelijk compleet los.
Je hebt net een nieuw vriendje. Laten we hem voor het gemak lOUis noemen. Je bent straalverliefd en alles is rozengeur en maneschijn.
“Oude stijl-studenten zien de nieuwe master als een soort spook,” schijnt de mastermentor begin van dit jaar gezegd te hebben, “maar dat is nergens voor nodig!”
Op 26 april 2007 schreef ik me in bij de OU. Ik ging rechten studeren.
Al vanaf het moment dat het nieuws over de nieuwe master bekend werd, heb ik het idee dat de OU een heel ander idee heeft van het begrip ‘enthousiast’ dan ikzelf.
Als je normaal ontzettend makkelijk schrijft, van het soort ‘drie keer met je vingers knippen en er staat een dijk van een tekst’, dan valt een writer’s block bijzonder rauw op je dak. Helemaal als je ‘m niet ziet aankomen.
Enigszins gerustgesteld door diverse mentoren zette ik in maart de gedachten aan de planning van mijn master opzij. Ik hoefde me daar pas na juni druk over te maken.