Soms heb je gewoon even een lang aanhoudende identiteitscrisis nodig om je dingen te realiseren.
![Waarom de Duitse rode draad eigenlijk een Franse blijkt te zijn](https://josanne.nl/wp-content/uploads/2024/06/Duits-Frans-1080x675.png)
Soms heb je gewoon even een lang aanhoudende identiteitscrisis nodig om je dingen te realiseren.
Het begon zo ongeveer in oktober. Denk ik, want het gebeurde heel subtiel. Bijna net zo subtiel als hoe ik uiteindelijk in het derde jaar van de studie Franse taal en cultuur belandde.
Ondanks m’n goede voornemen plaatste ik hier in 2023 maar één post. Dit is dus mijn 2023 in vogelvlucht; ik ga voor de herkansing in 2024.
Op dit moment heb ik precies de helft van het aantal studiepunten dat ik nodg heb voor m’n bachelor Franse taal en cultuur, maar ik twijfel ontzettend of ik deze hele exercitie moet doorzetten.
2022 was one of a kind! Maar ik hoop toch op een wat ander 2023.
Na bijna 6 maanden (Wait?! What?!) sluit ik mijn Italiaanse experiment af. In het Nederlands, dus dat zegt denk ik wel voldoende over het resultaat.
De afgelopen drie maanden luisterde ik dagelijks 15 minuten naar een Italiaanse podcast, zodat ik nu retesnel Italiaans leer. Right.
Wat is het toch dat hobby’s bij mij altijd zo gigantisch uit de klauwen escaleren? Want niet alleen staat het idee voor deze blogpost al een half jaar klaar, de inhoud is inmiddels honderd keer anders dan ik oorspronkelijk bedacht had.
Waar ik vanaf het begin van het jaar lekker wilde gaan knallen, besloot mijn lijf vooral lekker te gaan kuchen. Mijn nieuwe jaar begon dus op 1 februari.
Dat 2020 was toch een eh, ja, bijzonder jaar wel. Januari, februari, knipper met je ogen, kerst voorbij. Zo ongeveer.
Ik weet zeker dat ik de coronaquarantaine – naast gek en veel tijd met de jongens – de rest van m’n leven zal associëren met LaBlast.
Op feestjes kon ik nooit meedoen, want ik kon niet dansen. Maar toen ik dat eenmaal wel kon, kon ik alsnog niet meedoen.