Écrire, c’est respirer - schrijven is ademen. Toen ik in oktober nieuwe AirPods bestelde, liet ik deze zin op de case graveren. In het Frans, omdat Frans de identiteitscrisis waar ik de afgelopen twee jaar doorheen ging heeft gewonnen. En schrijven is ademen… Ik doe al van kleins af aan niets liever dan schrijven en ik zit ook eigenlijk nooit om inspiratie verlegen. Dat ik in 2002 begon met bloggen, was dan ook geen wereldnieuws. Dat er in 2025 op dat blog maar drie nieuwe posts verschenen, was dat dus duidelijk wél.
Het was niet dat ik geen inspiratie had, absoluut niet. Er was genoeg om over te schrijven, zéker nadat ik op 1 juli aan de challenge begon om in één maand m’n hele bachelorscriptie te schrijven. Het probleem was meer dat ik de teksten die ik wilde schrijven dan zou gaan plaatsen op een site die niet meer helemaal als ‘ik’ voelde. Het was van persoonlijk blog naar blog van een rechtenstudente gegaan, naar een focus op hoe ik van sporthater sportinstructeur werd. Bovendien knutselde ik aan mijn site zodat het van persoonlijk blog meer site-met-blog werd; het was de thuisbasis voor mijn personal brand, om er een marketingterm in te gooien, maar - laten we eerlijk zijn - het was eigenlijk één grote puinhoop. Een soort Jengatoren die op instorten stond, een site die met tiewraps en ducttape aan elkaar hing. Wat ik wilde schrijven, paste daar niet meer bij. Maar ik kon ook niet echt afstand doen van mijn site, want die liet ook mijn hele reis zien. En dus schreef ik in de tweede helft van 2025 maar gewoon helemaal niets. Mijn site was een beetje als zo’n oude, versleten jas geworden: je wilt hem niet wegdoen vanwege de sentimentele waarde, maar je draagt ‘m ook niet meer.
En dat terwijl er zó ontzettend veel gebeurde de afgelopen maanden! Mijn laatste post van 2025 ging over de plannen en doelen die ik had voor de rest van dat jaar, die natuurlijk geen van alle verliepen zoals ik op dat moment nog dacht. Er kwamen plottwists, intriges, red herrings, nieuwe personages… En ik wilde het delen zoals ik gewend was, maar niet meer op de site die het was. En dus nam ik begin 2026 een rigoureus besluit: ik maak een nieuwe site. Een nieuwe site, met de focus die mijn leven nu heeft, de richting die ik op wil. Een nieuwe jas, die me nu als gegoten zit en waar ik de komende jaren keihard van ga genieten. De vraag of ik mijn oude blogposts dan wél mee zou nemen, had ik ook vrij snel beantwoord: nee. Er zitten zeker pareltjes tussen, ik heb ze zelf uiteraard allemaal bewaard, maar ook die posts passen niet meer bij deze nieuwe focus.
“Maar wat is die nieuwe focus daaaaaaaaaan???!” Ik hoor het je schreeuwen. En ik ga die vraag beantwoorden, maar daarvoor moet ik toch nog héél even terug naar de zomer van 2025, die vijf weken waarin ik mijn scriptie schreef. Want allemachtig, wat heb ik genóten die weken. Wat een HEERLIJKE periode was dat! Ik werkte m’n onderwerp uit, zocht bronnen, las literatuur, liep over van de ideeën, de woorden stroomden uit mijn toetsenbord - zo hard dat ik ruim 7000 woorden méér schreef dan de maximale 6000. Ik genoot iedere dag en het idee dat het op een dag klaar zou zijn - ik vond het serieus jammer. DIT was de droom, DIT was wat ik wilde doen, DIT was het ideale scenario. En ik voelde die hele periode ook heel sterk: ik ben niet bezig met het afsluiten van een bachelor, ik ben bezig met het begin van iets veel groters…
Het was niet de eerste keer dat ik nadacht over promoveren. Ik riep eigenlijk al jaren dat ik dat wilde. Maar wat dan, hoe dan, ik had geen idee. Deze scriptieperiode maakte dat ik niet meer zei: “ik wil promoveren”, maar “ik ga promoveren” - en ik begon er ook serieus werk van te maken. Hoe, wat, waar…? Ik kwam de tip tegen om conferenties te gaan bijwonen, te gaan publiceren, heck, ook gewoon een abstract in te dienen voor zo’n conferentie als independent researcher. Dát was serieus een eye-opener: ik hoefde (nog) niet in een officieel promotietraject te zitten om hiermee te beginnen! Ik ging het gewoon doen!
Fast forward naar nu: ik ben uit de kast gekomen als onderzoeker. Ik durf mezelf zo te noemen, en dat is de nieuwe jas die ik inmiddels heb aangetrokken. Mijn onderzoek bevindt zich op het snijvlak van strafrecht en taalwetenschap: jurilinguïstiek. Ik doe onderzoek naar de rol van taal in het strafrecht, met bijzondere aandacht voor consent in zedenzaken. Ik kijk hierbij niet alleen naar Nederland maar ik doe dit in een vergelijkend perspectief over Nederland, Frankrijk, Zwitserland en Duitsland. Of heel kort samengevat: al mijn passies en interesses komen hier samen…
Dat deze gedrevenheid en deze focus werken, heb ik de afgelopen maanden meer dan duidelijk gemerkt. Ik diende inderdaad twee abstracts in, vooral om “eens te kijken hoe dat nou allemaal gaat, en zo”, en beide abstracts werden geaccepteerd voor een presentatie. Eentje in Utrecht, eentje in fucking Montpellier - I kid you not. Gisteren werkte ik mijn onderzoeksidee uit voor een team van potentiële promotores. Mijn scriptiebegeleider doet wat ze kan om mij m’n beste scriptie ooit te laten schrijven. Afgelopen week zag ik het programma van de conferentie in Montpellier - met mijn naam ertussen. En ik kan gewoon niet omschrijven hoe ongelooflijk goed dat voelt. Wat best ironisch is, voor iemand die onderzoek doet naar taal.
Kortom: genoeg om over te vertellen, en nu ook eindelijk weer een fijne plek om dat te doen. Waar het passend en goed voelt. Waar ik kan delen over mijn leven als onderzoeker en ondernemer - en single mum van twee puberzonen. Geen recepten, ik kan nog steeds niet koken.
Welkom in mijn wereld.
